Tabi ki başlarda hiç böyle olmadı. Hastaneden çıkıp eve geldiğimiz 3-5 günü hiç anlamadı çünkü evimiz oldukça kalabalıktı. Yiğenim Yağız burdaydı, onunla gece gündüz oynadılar. Okula gitmeye devam etti, Allah'tan bu konuda hiç sıkıntı yaratmadı. Fakat ne zaman herkes evine gitti, o zaman acı gerçeklerle karşılaştı :)
İlk Cumartesi sabahımız da Gizemin kafasına uyku arkadaşını attı, emzirmek için ne zaman kucağıma alsam göğsümü Gizemin ağzından çıkarttı , eldivenleri şapkası ve üstündeki örtüyü her fırsat buldukça çekip aldı. Sadece bunlarla kalsa sorun değil, anneannesine " hadi annene evimize gidelim " " ben anneannemin evini seviyorum , benim evim orası ." deyip bana psikolojik baskı yapmayıda eksik etmedi. Benim tavrım ise asla " yapma! Dur! Elleme! Uyandırma! Şimdi gelemem! " olmadı. Bana düşman gibi davrandığı zamanlarda bile son derece anlayışla yaklaşmaya çabaladım. Kardeşi ile ilgili hiç bir kısıtlama getirmedim. Karışmaya çalışanlara da kim olursa olsun engel oldum. Gizemi emzirip kenara koyduğum doğrudur, biraz fazla ağlattığımda :( önceliği Keremden yana tutup , sürekli Keremle vakit geçirme çabasında oldum.
Kafayı yemek üzereyken mesaj yazdığım arkadaşım Ece (sevgiyle anıyorum seni :) beni geri aradığında telefonu "bööööö " diye ağlayarak açtım ve iki çocuk annesi bilinçli arkadaşımın tavsiyeleri sayesinde moralim düzeldi. Ilk olarak ben güçlüysem , herşeyin yolunda ve kontrol altında olduğunu farkettim. Ikinci olarak Keremle hayatımızda hiçbir şey değişmemiş gibi ilgilenmeye devam ettim. Parka , alışveriş merkezine, kitapçıya vs. götürebileceğim ve daha önce gittiğimiz heryere birlikte gitmeyi sürdürdük. Gizemi emzirirken keremi kucağıma yatırdım, saçını okşadım , teması hiç koparmadım. Asabiyeti daha fazla olduğu ve daha fazla hassas olduğu için sakin bir tavırla davrandım. Kurallarımızdan ödün vermedik ama biraz esnettiğim oldu :)
Sonuç kardeşini öpen, bana yardımcı olan hatta ,Gizeme " neden ağlıyorsun ki anlayamıyorum" dediğimde bana " kızma anne bak ağlamıyor ki" diyen koruyucu bir kardeş oldu. Tabi ki kıskançlık tamamen bitmiştir demiyorum ama oldukça hafifledi...
Bugün Kerem tam 3 yaş 1 aylık, Gizem ise 17 günlük ... Günlerim çok yoğun, yorucu ama bir o kadar da keyifli geçiyor. Şükürler olsun ki iki tane meleğim var ve bana kokularıyla, bakışlarıyla, dokunuşlarıyla hergün güç veriyorlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder