Bizim evin halleri

       Bu nasıl bir ağlamaktır, nasıl bir çığrınmaktır ... Yarın tam bir ayını dolduracak ama çoğu resim çekimim ağlamadığı anları değerlendirmek. En azında öyle hatırlayım istiyorum. Ailede hiç kimsede kafa kalmadı . Lütfi kucağında Gizemi pışpışlarken, biz yerde Keremle sürünerek yakalamaca oynuyoruz . Tam deli evi olduk. Geçen gün koridorda robot gibi yürürken Lütfi ye yakalandım , durumuma üzülmeye başladı sanırım . Sakinliğimi hiç hayıra yormuyormuş :) Lütfinin bu ara işleri çok yoğun biraz geç geliyor. Hergün arayıp " kaçta geliceksin " diye soruyorum çünkü benim için yüce kurtarıcı kendisi . Allah'tan çok ilgili bir baba , baktı ben delirtmek üzereyim , ortamdan beni uzaklaştırıyor ya da çocuk takası yapıyoruz :) seviyorum ben bu adamı bana güç veriyor...
      Dün geç gelicem dedi , annemde sabahtan yoktu( ki hergün bizde canımın içi) Kerem ve Gizemle yalnız kaldım birkaç saat !!! Gizemi emzirirken Keremin tuvaleti geldi. Kendi tuvalete gitmek zorunda kaldı ve yetiştiremediği için altına kaçırdı. İçerden onun ağlama sesini duyunca Gizemi mecbur bıraktım , bu sefer Gizem de ağlamaya başladı ki hep ağlıyor zaten. Bende eksik kalmayım deyip onlarla birlikte bende ağlamaya başladım. Beceremiyorum bennnnnn anneliği diye!!! Şimdi gülüyorum tabi!!!  Lütfi yi aradım hemen gelmem lazım diye , Allah'tan geldi canımcım ... Lütfi çocukları uyutunca işinin başına dönüyor . Ben stres olduğum için sanırım Gizem onun kucağında daha rahat uyuyor.
     Salı günü doktora gittik . Gizem kızım bronşit olmuş , mikrobikmiş. Ağzı burnun tıkalı. Ayrıca d vitamini ve b12 eksikliği varmış. Reflü teşhisiylede durumu taçlandırdı doktorumuz. Şimdi bir dünya ilacımız oldu.
     Bizim evde son durumlar bunlar...
Kerem 37 ay 14 günlük
Gizem 30 günlük
      Aşağıdaki resimde"benim kulağım mı büyük senin kulağın mı???"düşüncesi sarmış oğlumu :)