1 post=20 ay

   Gizem 29 ocak 2014 doğumlu... Süper bir kova burcu kendisi :) Doğduğunda kapkara bir kız çocuğuydu, aylar geçtikçe sarı papatyam oldu Canım kızım... 

    1.haftasında keremin oyun arkadaşını kafasına atmasıyla hayatla tanıştı :) Asla gece ve gündüz uyumayı seven bir Bebek olmadı. Geceleri 10 kere kalktığımı hatırlıyorum. Gündüzleri ise 45 dk fazla uyumazdı. Yaklaşık 3 ay boyunca mutfakta davlumbazın altında uyudu. Kapandığı anda uyanırdı. İlk ay o kadar çok ağlıyordu ki ,daha ilk ayını doldurmadan dr. gittik. D vitamin ve b12 eksikliği çıktı. Vitaminleri tamamlanınca ağlamasıda azaldı.Tabi ben bu yoğun tempoya dayanamayıp Gizem 2 aylıkken evde 4 gün boyunca serum yedim. 

    4 aylıkken İzmir'e abimlerin yanına gittik. Dönüşte Aydın'dan Denizli'ye kadar durmaksızın ağlamıştı. Ama Kerem'den farkı normal Zaman'larda kendi kendine oyalanan bir Bebek olmasıydı.

    4 buçuk aylık muhallebi ile ek gıdalara başladık ve yemek yeme konusunda bana hiç zorluk çıkaran bir Bebek olmadı. Bende Kerem'de ki kadar takıntılı bir anne değildim artık :) Bebek arabasında gezmeyi severdi, hala oturuyor:)

     8 aylıkken emeklemeye başladı. Aynı ay yatağını ayırdık ve Kerem'den gizeme kalan yatakta , ayrı odada uyumaya başladı. Bu arada gece kalkma sayısı değişim gösteriyordu ama genelde en az 5 kere uyanıyordu. 

    11 aylıkken yürümeye başladı. Güler yüzlü , abisinin peşinde, uyanık ve oyuncu bir bebekti. Yaşına girerken Benden ayrılmaktan nefret etmeye ve kim bakıyorsa ona hayatı dar etmeye başladı. 

        13 aylıkken anne baba demeyi öğrendi.

     16 aylıkken ilk yurtdışı deneyimini yaşayıp Fransa ya gittik ve bizi hiç üzmedi. Fransa'dan dönüşte 17 aylıkken emzirmeyi bıraktı. Yine sorunsuz bir bırakma süreci oldu. Sürekli yakamı asılırken aniden biberona geçtik. Normal süt içmiyordu ama bir gün evde mama kalmayınca uyku öncesi inek sütünü lıkır lıkır içti ve mama içmeyide bıraktık. 

    Yaz döneminde abisi sayesinde erkenden dondurma yemeyi keşfettik ve her dondurma satan yer gördüğünde "anne maaaaa" diye ağlamaya başladı. Daha çok kelime kelime değilde cümle olarak konuşmaya gayret eden bir Bebek oldu.Yaz tatilinde havuz delisi olup. Her su birikintisine "havuuuu" deyip, girmek istedi :) halende devam ediyor.

     Şimdi 20 aylık benim minik kızım. Tam bir baba delisi, birazcık cadı, abisinin peşinde, annesinin evden çıkmasına tahammülsüz bir Bebek . İştahı genelde açık, tam bir " memeeee" yani meyve delisi... Konuşma konusunda bugün biberondan süt gelmiyormuş, "anne gelmioooo, anne geliooooo" demeyi öğrendi:) Gezmeye bayılır, kapıdan çıkan ben ve babası değilse el sallar. "Baba işte "diyor ama bir tek ben anlıyorum :) çok güzel oyuncak toplar.Ancak oyun oynamayı pek sevmez. Tam bir teknoloji delisi, bu konuda babasına benzemiş sanırım. Telefon ve ıpad saklamazsam başından ayırmak zor oluyor. YouTube açık video izliyor.

     Gece uyanıp mutlaka aramıza yatar ve sabahı bizim yanımızda görür. Çantasız markete gitmez. 

    Ara sıra çişi geldiğinde mi ,yaptıktan sonra mı bilmiyorum ama tuvalete oturmak istiyor bende bezini çıkartıp oturtuyorum.Sadece bir kere büyük tuvaletemizi yapmayı başardık, sanırım temizlenmesi kolay olucak.

    Bugüne kadar yazmadıklarımlarımı bir post halinde yazmış oldum, bundan sonra daha düzenli yazıcam söz :))))

İyi ki yapmışım😍

    Sırf Yanyana , elele görmek için bile 2 çocuklu olmalı her anne 😍 Gece yatarken "ben iki kardeş olmak istemiyorum " diye yatıp , sabah kalkınca ilk kardeşini öpen ... Abisinin elini tutmadan yürümeyen, hatta abisi bıraktığında ağlayan... Kaydıraktan kaymasına yardım eden " bir sorun olursa beni çağır kardeşim" diyen ... Yabancı gördüğü yerde abisinin yanına sığınan... Kardeşinin ağladığını duyunca koşup gelen... Annesi dışında birtek abisiyle oyalanan..."okulda ısıran bir Bebek var, gizem okula gelmesin " diye kardeşini koruyan... İki çocuğu olmalı her annenin 🎈🎈🎈

Yıllar sonra !!!

      Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı... Eee 2 çocuklu olunca böyle romantik romantik blog yazmaya fırsat bulamadan yıllar geçiyor işte. Aslında hayalim günlük gibi her güzel ve özel anımı burada paylaşmak , yıllar geçincede okuyup Mutlu olmaktı... Çok geç kalmış sayılmam di mi???
      Ocak ayında Kerem 5 yaşını, Gizem 2 yaşını dolduracak . Araları 3 yaş olduğu için kabul etmeliyim ki biraz zorlandım. 7/8 yaş olsa daha mantıklı bir Kerem...1/2 yaş olsa pekte birşey anlamayan kerem olurdu. Ama 3 yaş gerçekten beni çok zorladı 😔 Kabus gibi bir "ilk" yıl geçirdim.
Kabul ediyorum depresyona falan girdim , hatta diplerde gezdim. Neden???? Çünkü herşey mükemmel olsun istedim. Kerem kardeşini hemen kabullensin, çok Mutlu olsun, gizem sorunsuz bir Bebek olsun , geceleri deliksiz uyusun, gündüzleri huzurla dursun, ben iki çocuğumada yetebileyim, gizemle agucuk gugucuk yapayım , Kerem'le sonsuz bir enerjiyle oynayım, aldığım kiloları hemen vereyim gibi ütopik beklentilerim oldu hayattan ! Ama tabi ki hiç birisi gerçekleşmedi. Tüm bunların yanında aslında ne kadar zor bir süreçten geçtiğimide kabullenmedim. Kendime hiç acımadım ... Neyse ilk yılımız bitince , hayatımız bir nebze olsun düzene girdi ve hala girmeye devam ediyor. Ha ben hala kendimi sürekli vicdan muhasebesi yaparken buluyorum o ayrı ... Kerem'le yeteri kadar oynamadım, Gizemi bugün evde bırakıp çıkmasaydım keşke diye devam eden vicdani sorunlarım var. Ama anladım ki bu hiç bitmeyecek , annelik yarı delilik dedikleri bu sanırım... Evet! Herşeye yetişemiyorum. Evet! Bazen sesim yükseliyor Evet! Sinirlerim gergin , kendim yorgun olabiliyorum. Evet! Evet! Evet! İle başlayan bir sürü cümle kurabilirim . Ama onlar için bu dünyada ki herşeyin en iyisini isteyen de benim,. İyi ki varlar!!!