Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı... Eee 2 çocuklu olunca böyle romantik romantik blog yazmaya fırsat bulamadan yıllar geçiyor işte. Aslında hayalim günlük gibi her güzel ve özel anımı burada paylaşmak , yıllar geçincede okuyup Mutlu olmaktı... Çok geç kalmış sayılmam di mi???
Ocak ayında Kerem 5 yaşını, Gizem 2 yaşını dolduracak . Araları 3 yaş olduğu için kabul etmeliyim ki biraz zorlandım. 7/8 yaş olsa daha mantıklı bir Kerem...1/2 yaş olsa pekte birşey anlamayan kerem olurdu. Ama 3 yaş gerçekten beni çok zorladı 😔 Kabus gibi bir "ilk" yıl geçirdim.
Kabul ediyorum depresyona falan girdim , hatta diplerde gezdim. Neden???? Çünkü herşey mükemmel olsun istedim. Kerem kardeşini hemen kabullensin, çok Mutlu olsun, gizem sorunsuz bir Bebek olsun , geceleri deliksiz uyusun, gündüzleri huzurla dursun, ben iki çocuğumada yetebileyim, gizemle agucuk gugucuk yapayım , Kerem'le sonsuz bir enerjiyle oynayım, aldığım kiloları hemen vereyim gibi ütopik beklentilerim oldu hayattan ! Ama tabi ki hiç birisi gerçekleşmedi. Tüm bunların yanında aslında ne kadar zor bir süreçten geçtiğimide kabullenmedim. Kendime hiç acımadım ... Neyse ilk yılımız bitince , hayatımız bir nebze olsun düzene girdi ve hala girmeye devam ediyor. Ha ben hala kendimi sürekli vicdan muhasebesi yaparken buluyorum o ayrı ... Kerem'le yeteri kadar oynamadım, Gizemi bugün evde bırakıp çıkmasaydım keşke diye devam eden vicdani sorunlarım var. Ama anladım ki bu hiç bitmeyecek , annelik yarı delilik dedikleri bu sanırım... Evet! Herşeye yetişemiyorum. Evet! Bazen sesim yükseliyor Evet! Sinirlerim gergin , kendim yorgun olabiliyorum. Evet! Evet! Evet! İle başlayan bir sürü cümle kurabilirim . Ama onlar için bu dünyada ki herşeyin en iyisini isteyen de benim,. İyi ki varlar!!!

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder