Kerem için ilk defa 1 buçuk yaşındayken pedagoga gitmiştim. Ona nasıl davranmalıyım , yemek sorununu nasıl çözeceğim , hırçınlığını nasıl törpüleyeceğim ??? Kafamda bir sürü sorun vardı. Oysa Kerem ne kadar küçükmüş ve ne kadar sorunsuzmuş şimdi anlıyorum. Elimde sürekli çocuk gelişimi ile ilgili kitaplar okuyorum, arkadaşlarıma soruyorum , ailemiz deki çocuk gelişimci yakınlarımla konuşuyorum.Aman ne kadar da büyütmüşüm …
Bir şeye sinirlendiği zaman tepkisini başka bir yolla bize aktaramadığından , derdini anlatamadığından o küçük kafasını yere vuruyordu. Görmezden gelerek,bulunduğu odadan çıkıp giderek zamanla bu huyundan vazgeçirdim.15. aydan sonra et ürünlerini yememeye başladı ve bu zamanla daha kötüleşerek,yediği tüm sebzeleri ve meyveleri yemeği bıraktı.O zamana kadar çok düzenli yiyen bir bebekti.O günden itibaren sadece yumurta ,çorba, pilav gibi benim için yeterli olmayan gıdalarla beslenmeye devam etti. Pedagogumuzun o zaman bize söylediği ve çok mantıklı gelen önerisi şuydu : ‘Bir çocuğun ne kadar yediği değil, ne yediği önemlidir. Bir tane barbunya tanesi bile yerse, damak tadını zenginleştirir’ Evet, Annelerin belli bir yemek ölçüsü olur ve bebek onun bir parmak altında yerse az yemiş kabul ederiz J O günden itibaren Keremi hiçbir şey yemek için zorlamadım. Pişirdiğim her şeyi sofraya koydum.Keremin canı isterse , yemek istediği şeyin tadına baktı.
Tabi ki durum böyle olunca evimde gereksiz hiçbir şey bulundurmuyorum. Hatta sütlü tatlı bile yapmıyorum, çünkü onu ana öğün yerine yiyebiliyor. Eve ‘kötüüüüü’ dediğimiz atıştırmalıkları almamak bizimde işimize geliyor.Gereksiz kalori almıyoruz J Düzenli olarak doktorumuza götürüyorum,testlerini yaptırıyorum ve gerekli görüldüğü zaman ilaç takviyesiyle ( kan ilacı ve balıkyağı) gibi desteklemeler yapıyorum.Zaten kilo ve boy gelişimi gayet iyi durumda,hatta biraz fazla uzun sayılır J
Okula göndermeye karar verdiğimde müdürümüze Keremin biraz hırçın bir çocuk olduğunu söylemiştim. Ama okulda kötü bir durumla hiç karşılaşmadık,zaten kısa bir süre sonra sosyal ortamda nasıl davranması gerektiğini öğrendi ve vurma huyuna son verdi.Okul müdürümüz çocukla ‘empati’ yapmak gerektiğini söylemişti.Gerçekten çok doğru…
Birde benim nacizane edindiğim deneyimler:
*Çocuklardan mantık beklemek mantıklıksızdır.
*Bir çocukla tartışacağınıza ,dikkat dağıtın.Hem daha az yorulmuş, hem de daha az sinirlenmiş olursunuz.
*Kitaplar,pedagoglar falan çok önemli anlıyorum ama en önemlisi annelik içgüdüsüdür.
*Çocuğunuz sizin aynanızdır.Bu gerçekten doğruymuş.Anne olunca anladım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder